เคยไหมรู้สึก โลกหมุนไว จนใจเหนื่อย

ต้องรีบเรื่อย คิดไว ในทุกสิ่ง

จนบางครั้ง ลืมหยุด พักใจจริง

ว่าเราวิ่ง เพื่ออะไร ในแต่ละวัน

เสพติดสุข ง่ายง่าย ปลายนิ้วกด

“เขา” กำหนด เปลือกนอก หลอกแข่งขัน

โดพามีน ทำงานเพี้ยน เปลี่ยนแปรผัน

เวลานั้น ไม่เหลือ เป็นของตน

ข้อมูลล้น สับสน ไปทุกเรื่อง

จนชวนเคือง เรื่องชีวิต คิดฉงน

จะกินนอน ออกกำลัง ช่างวุ่นวน

วาทกรรม ท่วมท้น จนล้าใจ

คนนั้นบอก สิ่งนี้ ดีเลิศล้ำ

คนนี้แนะนำ อีกอย่าง ให้สงสัย

สูตรมากมาย แต่อันไหน ที่ทำได้จริง?

กระทั่งนอน… ยังต้องพึ่งพิง หน้าจอไฟ

ติดกับดัก อัลกอริทึม คอยนำทิศ

จนลืมคิด รังสรรค์ วันสดใส

ปล่อยให้ “เขา” วางกรอบ ครอบข้างใน

จนเสียงของ หัวใจ… ค่อยหายไป